تو گل سرخ مني

تو گل ياسمني

تو چنان شبنم پاك سحري

- نه از آن پاكتري

تو بهاري ؟

- نه ، بهاران از توست

از تو مي‌گيرد وام ، هر بهار اين همه زيبايي را

سبزي چشم تو ، درياي خيال

پلك بگشا كه به چشمان تو دريابم باز ، مزرع سبز تمنايم را

زندگي از تو و

مرگم از توست

سيل سيال نگاه سبزت ،

همه بنيان وجودم را ويرانه كنان مي‌كاود

من به چشمان خيال انگيزت معتادم

و در اين راه تباه ، عاقبت هستي خود را دادم

زندگي رويا نيست

زندگي زيبايي‌ست

مي‌توان ، بر درختي تهي از بار ، زدن پيوندي

مي‌توان در دل اين مزرعه خشك و تهي بذري ريخت

مي‌توان از ميان ، فاصله‌ها را برداشت

دل من با دل تو ،

هر دو بيزار از اين فاصله‌هاست

گل به گل ، سنگ به سنگ اين دشت

يادگاران تواند

رفته‌اي اينك و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت ،

سوگواران تواند

در دلم آرزوي آمدنت مي‌ميرد

رفته‌اي اينك ، اما آيا

باز برمي‌گردي ؟

چه تمناي محال ، خنده‌ام مي‌گيرد !

در ميان من و تو فاصله‌هاست

گاه مي‌انديشم ،

- مي‌تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري !

تو توانايي بخشش داري

دستهاي تو توانايي آن را دارد ، كه مرا

زندگاني بخشد

چشم‌هاي تو به من مي‌بخشد

شور عشق و مستي

و تو چون مصرع شعري زيبا ، سطر برجسته‌اي از زندگي من هستي

دفتر عمر مرا ، با وجود تو شكوهي ديگر ، رونقي ديگر هست

مي‌تواني تو به من ،

زندگاني بخشي ، يا بگيري از من ، آنچه را مي‌بخشي

من در آيينه ، رخ خود ديدم

و به تو حق دادم

آه مي‌بينم ، مي‌بينم

تو به اندازه تنهايي من خوشبختي

من به اندازه زيبايي تو غمگينم

چه اميد عبثي

من چه دارم كه تو را درخور ؟

- هيچ

من چه دارم كه سزاوار تو ؟

- هيچ

تو همه هستي من ، هستي من

تو همه زندگي من هستي

تو چه داري ؟

- همه چيز

تو چه كم داري ؟

- هيچ

آرزو مي‌كردم

كه تو خواننده شعرم باشي

- راستي شعر مرا مي‌خواني ؟ -

نه ، دريغا ، هرگز

باورم نيست كه خواننده شعرم باشي

- كاشكي شعر مرا مي‌خواندي ! -

بي تو من چيستم ؟

- ابر اندوه

بي تو سرگردانتر از پژواكم

- در كوه

گردبادم در دشت

برگ پاييزم ، در پنجه باد

بي تو سرگردانتر از نسيم سحرم

از نسيم سحر سرگردان

بي سر و بي سامان

بي تو اشكم ، دردم ، آهم

آشيان برده ز ياد ، مرغ درمانده به شب گمراهم

بي تو خاكستر سردم ، خاموش

نتپد ديگر در سينه من ، دل با شوق

نه مرا بر لب بانگ شادي

- نه خروش

بي تو احساس من از زندگي بي بنياد

واندر اين دوره بيداد گريها هر دم

كاستن ، كاهيدن ، كاهش جانم

كم

كم

چه كسي خواهد ديد مردنم را بي تو ؟

بي تو مردم ، مردم

گاه مي‌انديشم ، خبر مرگ مرا با تو چه كس مي‌گويد ؟

آن زمان كه خبر مرگ مرا

از كسي مي‌شنوي ، روي تو را

كاشكي مي‌ديدم

شانه بالا زدنت را

- بي قيد

و تكان دادن دستت كه ،

- مهم نيست زياد

و تكان دادن سر را كه ،

- عجيب ، عاقبت مرد ؟

- افسوس

كاشكي مي‌ديدم !

من به خود مي‌گويم :

(( چه كسي باور كرد ، جنگل جان مرا ، آتش عشق تو خاكستر كرد ؟ ))